Ana sayfaya dön

Laplace Dönüşümü Aracı

Deney verilerinin veya bir f(t) formülünün karmaşık s = σ + iω için sayısal Laplace dönüşümünü hesaplar.

Girdi

 

Ayarlar

Gelişmiş ayarlar
Bu zaman t = 0 kabul edilerek hesaplanır
Başlangıca / sona yakın bölgenin ortalamasını çıkarır (başlangıç: ölçümden önce düz bir kısım varsa / son: son değeri 0’a inmeyen sönümlenen veriler için)
Büyüdükçe verinin ikinci yarısının etkisi azalır
Ters dönüşüm için 0 olmalıdır
Veri aralığının belirlediği sınır π/Δt’dir. Bundan büyük değerlerin anlamı yoktur
Nokta sayısı arttıkça sonuç daha ayrıntılı olur ancak daha uzun sürer
Dönüşüm tanımları

Simgeler: t[n], x[n] = girdi zamanları ve değerleri; t₀ = referans zamanı (varsayılan: ilk nokta); τ[n] = t[n] − t₀; T = τ’nun son değeri (veri uzunluğu); s = σ + iω. Zaman birimi yalnızca görüntüleme içindir ve hesaplamada kullanılmaz.

Tanım: F(s) = ∫₀^∞ f(t)·e^(−s·t) dt (tek taraflı; t₀’dan önceki veriler kullanılmaz)

Hesaplama (yamuk kuralı): F(σ + iω) ≈ Σ w[n]·x[n]·e^(−σ·τ[n])·e^(−iω·τ[n]) (w[n] = komşu aralıkların ortalaması; uçlarda yarısı)

İntegral yalnızca verinin kapsadığı aralıkta alınır (son noktanın ötesi 0 kabul edilir). Kesme etkisi yaklaşık e^(−σT) kadardır; bu nedenle σT ≥ 5 olacak şekilde bir σ kullanırsanız küçülür. σ «sönümleme şiddeti»dir; büyüdükçe verinin ikinci yarısının etkisi azalır. ω büyüdükçe, zaman aralığı Δt’nin kaba olmasından kaynaklanan fark artar. Zaman aralıkları eşit olmasa da hesaplanabilir.

Ön işleme: Taban çizgisi seçilirse, hesaplamadan önce verinin ilk (veya son) %2’lik kısmının (1–50 nokta) ortalaması çıkarılır. Referans zamanı t₀ daha ileri alınırsa, ondan önceki noktalar atılır.

Ters dönüşüm: gerçek ve nedensel sinyallerde f(τ) ≈ e^(στ)·(2Δω/π)·Σ' Re F(σ + iω_k)·cos(ω_k·τ) (ω, 0’dan başlayarak eşit aralıklıdır; uçlarda yarısı)