Narzędzie do transformaty Laplace’a
Oblicza numeryczną transformatę Laplace’a danych eksperymentalnych lub wzoru f(t) dla zespolonego s = σ + iω.
Dane wejściowe
Obsługiwane wyrażenia
sin cos tan asin acos atan sinh cosh tanh exp log ln log10 log2 sqrt cbrt abs sign step max(a,b) min(a,b) stałe: pi e
Mnożenie zapisuj za pomocą * (2*t). step(x) wynosi 1 dla x ≥ 0.
Ustawienia
Ustawienia zaawansowane
Wyniki
Otrzymany wzór
Nie można wyrazić jako wzoru. Pokazano tylko wyniki numeryczne
Odtwórz (transformacja odwrotna)
Tabela liczbowa
Definicje
Oznaczenia: t[n], x[n] = czasy i wartości wejściowe; t₀ = czas odniesienia (domyślnie pierwszy punkt); τ[n] = t[n] − t₀; T = ostatnia wartość τ (długość danych); s = σ + iω. Jednostka czasu służy tylko do wyświetlania i nie jest używana w obliczeniach.
Definicja: F(s) = ∫₀^∞ f(t)·e^(−s·t) dt (jednostronna; dane sprzed t₀ nie są używane)
Obliczenie (reguła trapezów): F(σ + iω) ≈ Σ w[n]·x[n]·e^(−σ·τ[n])·e^(−iω·τ[n]) (w[n] = średnia sąsiednich odstępów; na końcach połowa)
Całka obejmuje tylko zakres danych (to, co leży za ostatnim punktem, jest traktowane jako 0). Efekt obcięcia wynosi około e^(−σT), więc staje się mały, gdy σT wynosi 5 lub więcej. σ jest „tłumieniem”: im jest większe, tym mniejszy wpływ późniejszych danych. Im większe ω, tym silniej na wynik wpływa zbyt duży krok czasowy Δt. Obsługiwane są także czasy o nierównych odstępach.
Przetwarzanie wstępne: po wybraniu linii bazowej przed obliczeniami odejmowana jest średnia z pierwszych (lub ostatnich) 2% danych (1–50 punktów). Przesunięcie czasu odniesienia t₀ na później powoduje odrzucenie punktów leżących przed nim.
Transformacja odwrotna: dla sygnałów rzeczywistych i przyczynowych f(τ) ≈ e^(στ)·(2Δω/π)·Σ' Re F(σ + iω_k)·cos(ω_k·τ) (ω w równych odstępach od 0; na końcach połowa)