Powrót na stronę główną

Narzędzie do transformaty Laplace’a

Oblicza numeryczną transformatę Laplace’a danych eksperymentalnych lub wzoru f(t) dla zespolonego s = σ + iω.

Dane wejściowe

 

Ustawienia

Ustawienia zaawansowane
Ten moment jest traktowany jako t = 0
Odejmuje średnią w pobliżu początku / końca (początek: gdy przed pomiarem jest płaski odcinek; koniec: dane zanikające, których wartość końcowa nie wynosi 0)
Większe wartości zmniejszają wpływ późniejszych danych
Dla transformacji odwrotnej musi wynosić 0
Granica wynikająca z odstępu danych to π/Δt. Większe wartości nie mają sensu
Więcej punktów daje dokładniejsze wyniki, ale trwa dłużej
Definicje

Oznaczenia: t[n], x[n] = czasy i wartości wejściowe; t₀ = czas odniesienia (domyślnie pierwszy punkt); τ[n] = t[n] − t₀; T = ostatnia wartość τ (długość danych); s = σ + iω. Jednostka czasu służy tylko do wyświetlania i nie jest używana w obliczeniach.

Definicja: F(s) = ∫₀^∞ f(t)·e^(−s·t) dt (jednostronna; dane sprzed t₀ nie są używane)

Obliczenie (reguła trapezów): F(σ + iω) ≈ Σ w[n]·x[n]·e^(−σ·τ[n])·e^(−iω·τ[n]) (w[n] = średnia sąsiednich odstępów; na końcach połowa)

Całka obejmuje tylko zakres danych (to, co leży za ostatnim punktem, jest traktowane jako 0). Efekt obcięcia wynosi około e^(−σT), więc staje się mały, gdy σT wynosi 5 lub więcej. σ jest „tłumieniem”: im jest większe, tym mniejszy wpływ późniejszych danych. Im większe ω, tym silniej na wynik wpływa zbyt duży krok czasowy Δt. Obsługiwane są także czasy o nierównych odstępach.

Przetwarzanie wstępne: po wybraniu linii bazowej przed obliczeniami odejmowana jest średnia z pierwszych (lub ostatnich) 2% danych (1–50 punktów). Przesunięcie czasu odniesienia t₀ na później powoduje odrzucenie punktów leżących przed nim.

Transformacja odwrotna: dla sygnałów rzeczywistych i przyczynowych f(τ) ≈ e^(στ)·(2Δω/π)·Σ' Re F(σ + iω_k)·cos(ω_k·τ) (ω w równych odstępach od 0; na końcach połowa)