Jeśli w polu „Cząstki docelowe dla MSD i autokorelacji” podasz cząstki, ma to pierwszeństwo przed wyborem typu.
Z widma mocy fluktuacji położenia (metoda Welcha) i dopasowania lorentzowskiego k jest wyznaczane metodami wariancji, autokorelacji i PSD i porównywane z wartością ustawioną.
G′(ω) i G″(ω) są wyznaczane z MSD za pomocą uogólnionej relacji Stokesa–Einsteina (przybliżenie Masona). ω = 1/τ. Temperatura używa T z „Podstawowe”.
Ustawienia pomiaru znajdują się w „Czas pierwszego przejścia: pomiar (ucieczka / dotarcie)” po prawej.
MSD = 2d[D(τ − te/3) + σ²]. Nachylenie → D, wyraz wolny → błąd położenia σ². Estymator oparty na kowariancji (Vestergaard 2014) koryguje także rozmycie.
Dyfuzja swobodna, dyfuzja anomalna (prawo potęgowe), ograniczenie harmoniczne i dyfuzja z dryfem są porównywane z użyciem dokładnej funkcji wiarygodności procesu gaussowskiego przyrostów (AIC, BIC, wagi Akaike’a). Błąd pomiaru położenia jest szacowany także w każdym modelu.
Ukryty model Markowa, w którym przyrosty w stanie k mają rozkład N(0, 2Dkdt), dopasowany metodą Bauma–Welcha, ze stanami przypisanymi metodą Viterbiego.
Współczynnik dyfuzji rotacyjnej Dr jest wyznaczany z autokorelacji orientacji u wydłużonego elipsoidy obrotowej i porównywany z wartością ustawioną (przy użyciu elipsoid, 2D i 3D).
To są wyniki ustawień „Reakcja chemiczna / katalizator”, „Powierzchnia stała” i „Wzrost kryształu” po prawej. Gdy jest tylko jedna reakcja, nakładana jest też krzywa teoretyczna.
D(h)/D₀ dla każdej odległości h/a od ściany (dna pudełka). Przy włączonym „Zmniejszeniu dyfuzji w pobliżu ściany” po prawej wynik zgadza się z teorią (przybliżenie typu Faxéna/Brennera).
Zjawisko, w którym drobna cząstka unosząca się w wodzie porusza się chaotycznie, ponieważ stale uderzają w nią otaczające cząsteczki wody.
Współczynnik dyfuzji D
Liczba pokazująca, jak szybko cząstki się rozprzestrzeniają. Im większa, tym bardziej cząstka się porusza. Jest większa dla mniejszych cząstek, rzadszych cieczy i wyższych temperatur.
MSD (średnie przemieszczenie kwadratowe)
Średnia kwadratu odległości, jaką cząstka przebyła w czasie τ. Dla zwykłej dyfuzji wynosi „2 × liczba wymiarów × D × τ”, rosnąc liniowo z czasem.
Trajektoria
Droga, którą przebyła cząstka (cienka linia na ekranie).
Lepkość η
Lepkość cieczy. Woda ma ok. 0.9 mPa·s, a gliceryna ok. 930 mPa·s; im bardziej lepka, tym trudniej cząstce się poruszać.
Autokorelacja
Wykres mierzący, jak bardzo obecne położenie (lub ruch) przypomina to sprzed chwili. Im bliżej 1, tym bardziej podobne.
kT
Miara energii cieplnej. Wyrażenie siły jako „ile kT” pokazuje, czy może ona przezwyciężyć ruch termiczny.
Struktura cząsteczki (podgląd)Kształt jest ustawiany w „Zbuduj ze struktury cząsteczki” po prawej
Zbuduj ze struktury cząsteczki
Wybierz atom centralny i ligandy, a następnie naciśnij „Zbuduj cząsteczkę”, aby utworzyć cząsteczkę, której cząstki są połączone zgodnie ze strukturą wyznaczoną przez odpychanie par elektronowych (VSEPR), i obserwować ruchy Browna tej cząsteczki. Kształt możesz sprawdzić w podglądzie po lewej.
LigandLiczbaDługość wiązania [Å]Liczba kleszczy
Szczegóły modelu odpychania
Odpowiedniość z cząstkami symulacji(pierwiastek → typ cząstek)